Starzyno, miejscowość ta należy do jednej z najstarszych osad ziemi puckiej, położoną na pobrzeżu kaszubskim. Nazwa miejscowości nawiązuje do lasów i puszcz otaczające te tereny. Słowo Starzyno na przestrzeni wieków przybierało różne formy m.in.: Starin, Staryn, Scarin, Starsin, Starzyn, Starzno i Starzyn Wielki. Obecna nazwa została oficjalnie wprowadzona w 1920 roku.

Pierwsze wzmianki na temat tej wioski pochodzą z IX wieku.  Wieś Starzyno ściśle związana jest z opactwem cysterski w Oliwie. Cystersi od chwili swego przybycia na te tereny wprowadzili gospodarkę folwarczną. Uprawiano tu rolnictwo, hodowano zwierzęta, zajmowano się rzemieślnictwem itp. W 1247 roku folwark w Starzynie został zniszczony przez Krzyżaków. Jednak szybko go odbudowano, lecz parę lat później tereny zajął z powrotem zakon krzyżacki do 1466 r.

W przeciągu dziesiątek lat tereny te był pod władzą innych zgrupowań i władców. W czerwcu 1919 roku został podpisany Traktat Wersalski, na mocy którego część ziem pomorskich powróciła do Polski z pod władz pruskich. Po odzyskaniu niepodległości Starzyno należało do powiatu puckiego. Przedwojenne Starzyno było wsią typowo robotniczą. W tym czasie wieś wzbogacała się o znaczne ilości prywatnych punktów usługowych. Znajdowała się tu kuźnia, piekarnia, a także warsztat szewski.

W okresie przedwojennym sołtysem Starzyna był Władysław Konefka – człowiek bardzo zasłużony i szanowany przez mieszkańców. Był inicjatorem i budowniczym siedmioklasowej szkoły w Starzynie, której otwarcie miało miejsce w 1936 roku. Rozwój wsi, tak jak i kraju został gwałtownie przerwany wybuchem  wojny 1 września 1939 roku. Już w pierwszych dniach II wojny światowej Starzyno zostało zajęte przez Niemców. Dla polskich mieszkańców Starzyna rozpoczęła się okupacja hitlerowska. W lasach piaśnickich rozstrzelano m.in.: sołtysa Władysława Konefkę i leśniczego Augustyna Talaśkę. Wśród zamordowanych mieszkańców wsi znalazł się również wieloletni proboszcz Jan Sieg.

Polacy tutejszych ziem byli szczególnie prześladowani przez Niemców. Odpowiedzią na nie było zorganizowanie podziemnego ruchu opru, a także liczne wystąpienia i sabotaże mieszkańców. Wzbudzało to u wielu obywateli świadomość narodową. Po wojnie, w nowej rzeczywistości społeczno-politycznej, rozpoczął się nowy etap w życiu wsi. Starzyno szybko wracało do normalnego życia. Wybudowano tu remizę strażacką OSP, która po późniejszych przebudowach była jedną z największych remiz OSP w powiecie puckim. Obok zadań ochrony przeciwpożarowej budynek ten stanowił również ważne centrum kultury. W latach pięćdziesiątych w remizie działało wiejskie kino. Filmy sprowadzano z Gdańska. Nastąpił znaczny rozwój  oświaty i szkolnictwa, w wyniku czego zorganizowano szkoły w Starzynie, Radoszewie i Werblini. Założono pierwszą bibliotekę, powstał również Wiejski Ośrodek Zdrowia z izbą porodową. W latach osiemdziesiątych Starzyno było wsią robotniczo-chłopską z cegielnią, tartakiem i leśniczówką. W 1987 roku rozpoczęto budowę nowej szkoły w Starzynie, którą ukończono w 1996 roku. Obecnie znajduje się tu Szkoła Podstawowa i Gimnazjum im. Władysława Konefki, a dyrektorem szkół jest p. Artur Surmaj.

Żródło: Wojciech Drzeżdżon, "Z dziejów kościoła i parafii Świętego Michała Archanioła w Starzynie", Tczew 2006

Czytania na dziś
Najnowsze
  • poniedziałek, 18 czerwiec 2018
    Śp. Ks. Bogdan Pulczyński

    Ze smutkiem zawiadamiamy, że w dniu 18 czerwca 2018 r., zmarł w 39. roku życia i 11. roku kapłaństwa, Ksiądz Bogdan Pulczyński, wikariusz parafii pw. św. Antoniego w Kosakowie, nasz parafianin.

  • czwartek, 15 marzec 2018
    Rekolekcje to dobry czas...

    W niedzielę, 18 marca rozpoczynamy w naszej parafii rekolekcje wiekopostne, które poprowadzi ks. Radosław Belling z Gdańska Matemblewa.

  • środa, 28 luty 2018
    Wielki Post - udoskonalaniem, umacnianiem i uzdrawianiem relacji

    Człowiek dojrzewa i rozwija się w relacji. Jakość relacji decyduje o wartości człowieka. Postęp techniczny sprawia, że człowiek tworzy sobie wirtualną rzeczywistość, gdzie ma tysiące wirtualnych znajomych, porozumiewanie często dokonuje się przez internet czy media społecznościowe. Coraz częstszym widokiem staje się obraz dwojga ludzi siedzącymi przy jednym stoliku, a pomimo tego jakby osobno – wpatrzeni w ekran swojego smartfona.